TonqiXod: Мы не цураемся панку: хочацца “падзяўбці” — “дзяўбём”
![TonqiXod: Мы не цураемся панку: хочацца “падзяўбці” — “дзяўбём”](/sites/default/files/styles/gallery_main/public/2023-08/dsc00565.jpg.webp?itok=Rw91-D9e)
15 чэрвеня гурт TonqiXod прадставіў свой другі лонгплэй пад назвай “Колер якога няма”. Чым ён адметны, што ў ім робіць фагот і навошта гурту інструментальныя трэкі — удзельнікі каманды Уладзь Лянкевіч і Максім Субач распавялі ў жывым эфіры Еўрарадыё.
Еўрарадыё: Ад выхаду дэбютніка “Прадмова” да выхаду “Колеру, якога няма” прайшло два з паловай гады. Як за гэты час змяніўся гурт і ваша музыка?
Максім Субач: Мы пачалі ставіць яшчэ большую планку, зрабіліся больш патрабавальнымі да сябе як да музыкаў і да свайго матэрыялу.
Еўрарадыё: Лямант, хаос і вэрхал па-ранейшаму характарызуюць вашу музыку і перадаюць яе змест?
Уладзь Лянкевіч: Гэта трапныя словы, і, думаю, у вялікай ступені гэта так. Да таго ж, між іншага, гэта назва нашага ЕР, які выйшаў летась. Дзве песні адтуль, крыху рэдагаваныя, увайшлі і ў поўнафарматнік. Яны арганічна ўпісаліся ў змест новага альбома.
Еўрарадыё: “Песня пра балота” з “Колеру” цягнецца каля васьмі хвілін. Астатнія таксама такія шырокамаштабныя?
Максім Субач: На жаль, так (смяюцца). Мы з усіх сілаў імкнуліся рабіць песні карацейшымі, але не атрымліваецца.
Уладзь Лянкевіч: Лаканічнае выказванне — не наш канёк. Гэта атрымліваецца ў Сяргея Пукста, які робіць яго на хвіліну дваццаць секунд і кажа за гэты час тое, што хоча сказаць. Нам хочацца абсмакаваць музычную тэму і з гэтага боку, і з таго, хаця ёсць і пяціхвілінныя кампазіцыі, карацейшыя. У новым альбоме восем кампазіцый, якія агулам гучаць каля 50 хвілін, — не хацелася стамляць слухача. Увогуле, да выбудовы альбома мы падыходзім вельмі адказна. Хочацца ствараць сапраўды завершаныя кампазіцыі, якія можна было б ну зусім не здурнеўшы праслухаць, каб штосьці адклалася і не было кашы ў галаве.
![TonqiXod: Мы не цураемся панку: хочацца “падзяўбці” — “дзяўбём”](/sites/default/files/paragraphs/image/dsc00559.jpg)
Еўрарадыё: Ваш мінулы альбом быў пра горы і іх адсутнасць. У новым ёсць балота як метафара кахання. Якую канцэпцыю вы прыдумалі гэтым разам?
Максім Субач: Песні, якія ўвайшлі ў новы альбом, накопліваліся доўгімі гадамі. Таму частка іх па духу адпавядае першаму альбому, а другая моцна адрозніваецца. Была праблема дапасаваць іх адна да адной і выбудаваць паслядоўнасць, каб яны не адцянялі адна адну, а дапаўнялі.
Уладзь Лянкевіч: Таксама трэба дадаць, што ў альбоме ёсць дзве інструментальныя кампазіцыі. У першую чаргу мы кіраваліся музычным складнікам і музычнай логікай пабудовы матэрыялу. Таму што да нейкай канцэпцыі на ўзроўні зместу, тэкстаў у мяне як аўтара тэкстаў такі погляд, што гэта я тут і цяпер пішу, што я як асоба ёсць, я прыслухоўваюся да чагосьці. То бок у тэкставым плане гэта такі злепак нас тут і цяпер. Таму нейкай адмысловай вялікай і магутнай канцэпцыі, мне здаецца, проста трэба. Гэта быў бы поўны перагруз. Там і так хапае над чым думаць.
Еўрарадыё: Пісаць інструментальныя творы цяжэй, чым песні?
Уладзь Лянкевіч: Па наіўнасці некалькі гадоў таму мне здавалася, што не будзем замарочвацца – запілім інструментал, і будзе ўсё класна. Але потым пачынаеш працаваць над рэальнай кампазіцыяй, якая не трымаецца на тэксце, што дапамагае арганізоўваць кампазіцыю. Ну, сыгралі тэму чатыры разы, і што цяпер? Гэта сапраўды больш цяжка, але вельмі цікава. Мы так ці інакш будзем вяртацца да інструментальных твораў.
Еўрарадыё: А ваш слухач увогуле гатовы да інструментальнай музыкі?
Уладзь Лянкевіч: Я заўсёды пазітыўна настроены да слухача і да чалавека як такога. Таму перакананы, што ёсць людзі, якія гатовыя слухаць усё, што заўгодна. Не без эксперыментальнага флёру, але гурт TonqiXod вельмі ўежны. Нічога надта экстравагантнага і звыш у нас няма, мы кіруемся мілагучнасцю.
Еўрарадыё: У запісе новага альбома ўзяло ўдзел не толькі вашае трыа, але і іншыя музыкі. Навошта вам гэта спатрэбілася?
Максім Субач: Мы шмат народу запрасілі, але не так шмат, як планавалі першапачаткова (смяюцца). Мы прыцягнулі фагот, саксафон, скрыпку, флейту і шматлікія галасы сяброў.
Уладзь Лянкевіч: А навошта… Хочацца, каб усё гучала разнастайна. Мы не любім нудную і нецікавую музыку. І калі заканчваюцца твае ідэі і магчымасці (ну, трывіяльна гучыць гітара), вазьмі і папрасі гэта сыграць на скрыпцы. Гэта будзе тры ноты, але загучыць эфектна і выдатна расквеціць твор. І мы ў прынцыпе вялікія прыхільнікі гурта Beatles. І паколькі яны рабілі аркестроўкі, мы лічым, што абавязкова павінныя ісці гэтым жа шляхам (смяецца). А калі каротка — чым больш, тым лепш. Гэта ж прыгожа проста.
Еўрарадыё: Як ваш уласны арт-рок расце разам з вамі і што вы робіце, каб у ім не было ўласцівай жанру нагрувашчанасці і пафаснасці?
Уладзь Лянкевіч: Сакрэт у тым, што мы называемся арт-рокам, але спрабуем дамешваць занадта шмат не ўласцівых жанру рэчаў. Мы не цураемся і панкаўскіх, і постпанкаўскіх момантаў. Хочацца проста “падзяўбці” — “дзяўбём”. Некаторых арт-рокераў і аматараў прагрэсіву жаба б задушыла — як гэта? Я граю толькі адну ноту, а трэба адразу 25! Мы часам можам сабе гэта дазволіць, бо нам здаецца, што гэта на карысць. Да таго ж у нас саўнд такі — аблегчаны. Цяпер проста модны прагрэсіў-метал, з моцнымі цягучымі рыфамі. Я звычайна дзве-тры песні вытрымліваю і стамляюся. Увогуле, тое, што мы робім, мае уплыў класічнага брытанскага арт-року канца 60-х — пачатку 70-х. Але нехта кажа: гэта Pink Floyd, вы ўсё сперлі ў іх. Людзі няўважліва слухалі Pink Floyd? Хаця я заўсёды цешуся гэтым кампліментам, хоць у нас шмат крыніцаў натхнення і яны абсалютна розныя — ад фолку да рэпу і джазу.
Максім Субач: Мы ніколі не станем масавым гуртом, як і любы іншы гурт у Беларусі (смяюцца). Таму ці ёсць сэнс стрымліваць сябе?
Уладзь Лянкевіч: Рабі, каб было весела і забаўна.
Максім Субач: Рабі, каб не было сорамна за сваю музыку.
Уладзь Лянкевіч: Крыху больш авангардных уставачак будзе ў новым альбоме, пры гэтым ёсць і больш лагодныя месцы.