Яўген Фёдараў: "Трэба з іх усіх ржаць!"

130118_backstage_zorge96.mp3

Знаходжуся
цяпер у Пецярбургу, з мэтай падрыхтавацца да далейшай фазы масіраванага
ўваходжання ў розумы людзей на планеце

Еўрарадыё:
Яўген, добры дзень!

 

Яўген
Фёдараў:
Добры дзень.

Еўрарадыё:
Вы неаднаразова бывалі ў Мінску. Можа, на беларускую мову пяройдзем?

 

Яўген
Фёдараў:
Я не настолькі дасканала ёй валодаю, так што не
буду з вамі цягацца і выберу рускую.

Еўрарадыё:
Так і быць, мы вам даруем.

 

Яўген
Фёдараў:
Прабачце ўжо!

Еўрарадыё:
Распавядзіце, калі ласка, для нашых слухачоў, дзе вы цяпер знаходзіцеся, што
вакол адбываецца? Вы ў Тбілісі? У Піцеры?

 

Яўген
Фёдараў:
Я цяпер у Санкт-Пецярбургу са сваёй перасоўнай
студыяй знаходжуся. Тут жа рыхтую выпуск нашага аўдыёсерыяла
"Монголоид", які літаральна днямі гатовы з'явіцца на свет. Займаюся апошнімі
падрыхтоўкамі, уласна, таму цяпер тут, у Пецярбургу.

Вакол мяне ўсякія сінтэзатары, гукавыя карты,
разнастайныя электронныя прыборы, камп’ютары, акустычныя сістэмы, гітары,
бас-гітары, і іншая ўсялякае глупства.

Еўрарадыё:
А даўно ў Піцер перабраліся?

 

Яўген
Фёдараў:
Ужо месяц тут.

Еўрарадыё:
Проста хадзілі размовы, што вы ў Тбілісі ледзь не назаўжды.

 

Яўген
Фёдараў:
На планеце няма нічога такога, што магло б быць
назаўжды. Я паўгода правёў у Тбілісі, але цяпер на навагоднія святы, і з мэтай
падрыхтавацца да далейшай фазы масіраванага ўваходжання ў розумы людзей на
планеце, знаходжуся ў Пецярбургу.

Зорге
— гэта працяг групы Текиладжаззз, толькі з іншай назвай. Вось і ўсё

Еўрарадыё:
Напярэдадні гэтага інтэрв'ю мы распыталі нашых слухачоў пра Яўгена Фёдарава —
каб даведацца, ці памятаюць, ці ведаюць. Ваша імя, вядома, выдатна ведаюць, але
па Tequilajazzz, а вось вашу новую групу Zorge ніхто не згадаў. Таму раскажыце,
калі ласка, пра яе. Што ў ёй істотна новага?

 

Яўген
Фёдараў:
У першую чаргу — новыя музыкі, якія,
натуральна, у сілу сваіх індывідуальнасцяў маюць зусім іншы падыход да
напісання музыкі, і наогул да музіцыравання.

Але дапытлівае вуха, і нават не самае
дапытлівае, але больш-менш знаёмае з музычнай граматай і гісторыяй вуха, г.зн.
нармальны слухач, заўсёды пачуе, адкуль растуць ногі, і карані ўсяго гэтага
адразу будуць ацэненыя як агульныя з Tequilajazzz.

Па вялікім рахунку, гэта тыя ж генеральныя
вектары, якія былі намечаныя гуртом Tequilajazzz, і тыя ж жылы, якія я
спрабаваў распрацоўваць на працягу папярэдніх гадоў. Усё гэта не змянілася,
адзінае, я гэта раблю цяпер з іншымі людзьмі, і гэта слухаецца, натуральна,
інакш.

Гэта значыць Zorge — гэта працяг групы
Tequilajazzz, толькі з іншай назвай. Вось і ўсё. Проста я, з-за некаторых
этычных асаблівасцяў існавання папярэдняга калектыву, не палічыў магчымым
захоўваць старую назву.

Еўрарадыё: Вы шмат выконваеце песень Tequilajazzz на канцэртах?

 

Яўген Фёдараў: Калі
мы граем у Пецярбургу ці Маскве — тых гарадах, дзе нас ведаюць ужо вельмі добра,
і людзям не трэба тлумачыць, што за гурт такі Zorge — мы дазваляем сабе абысціся
мінімумам песень групы Tequilajazzz. Калі мы прыязджаем у горад, дзе граем упершыню
— ва Украіне, ці далёкіх кутках РФ, — мы дазваляем сабе пабольш сыграць рэпертуару
Tequilajazzz, каб людзі маглі параўнаць, успомніць старыя песні, выявіць, што яны
знаходзяць сваё месца ў новай праграме — праграме гурта Zorge — зусім такое сваё,
пэўнае.

Еўрарадыё: Гэта значыць, “Зімовае сонца”, да прыкладу,
можна чакаць у Мінску?

 

Яўген Фёдараў: Я не
ведаю, гэта песня гучала, па-мойму, толькі разы два на нашых канцэртах, і то
гэта быў нейкі навагодні канон, а цяпер святы ўжо скончыліся, так што я не ўпэўнены.
Але заўсёды залежыць ад настрою, настрою публікі, ад узаемнай сімпатыі, узаемнай
любові. Калі здараюцца такія цудоўныя моманты, то ўсяго можна чакаць.

Тое,
што нас любіць, што нас падтрымлівае, тое ж нас і губіць. Я маю на ўвазе аўдыторыю

Еўрарадыё: Вам хочацца, каб вас пачалі атаясамляць
толькі з Zorge? Каб публіка не патрабавала старых хітоў на канцэртах?

 

Яўген Фёдараў: Гэта
вельмі цяжка. Таму што людзі, з аднаго боку, патрабуюць і пытаюць: “Калі новы альбом?”,
а калі пачынаеш граць новую песню — народ ветліва, у лепшым выпадку, слухае, і ўсё
адно чакае якую-небудзь старую улюбёную песню. Таму што, у прынцыпе, тое, што нас
любіць, што нас падтрымлівае, тое ж нас і губіць. Я маю на ўвазе аўдыторыю. 99%
аўдыторыі чакае сваіх улюбёных песень, і калі падпарадкоўвацца сваім любімым слухачам, то можна спыніцца ў развіцці вельмі хутка. Праз
год ужо ад пачатку гістарычнага адліку якога-небудзь гурта. А калі ідзеш наперад
— з супрацівам і неразуменнем сутыкаешся ўвесь час.

Вы ведаеце,
мне здаецца, самае галоўнае, што мы робім для аўдыторыі, гэта тое, што жывём сваім
жыццём і не падпарадкоўваемся нікому.

Уплыў на нашу творчасць прыходзіць не з
прыладаў пад назвай “расійскае ТБ” ці “расійскае радыё”, будзь яны няладныя

Еўрарадыё: У адным з інтэрв'ю вы згадалі, што “не
саромеецеся выкарыстоўваць зусім розныя фарбы, гармоніі і музычныя культуры розных
краін”. Можаце распавесці, музычныя культуры якіх менавіта краін?

 

Яўген Фёдараў: Ад
Скандынавіі да Індыі. Вылазіць нейкае сугучча, нейкі дзіўны акорд, ты з радасцю
на ім медытуеш, а потым высвятляецца, што гэты акорд ты пачуў аднойчы ў якім-небудзь
рэстаране на поўначы ў Гімалаях.

Так, мы выяўляем у нашай творчасці ўплыў іншых культур,
але мы туды спецыяльна нічога не ўстаўляем, мы не канструюем нашу музыку з нейкіх
элементаў, загадзя ўзятых і змешчаных у нашых такіх аптэкарскіх скрыначках. Яно
прыходзіць аднекуль з космасу, і нам уцешна адчуваць, што гэтыя ўплывы прыходзяць
не з прыладаў пад назвай “расійскае ТБ” ці “расійскае радыё”, будзь яны няладныя,
а з нейкіх іншых, больш годных прастораў.

Еўрарадыё: Напрыклад, з вандровак? Вы, быццам, збіраецеся
пасля лютаўскага канцэрту ва Уладзівастоку праехаць па Транссібірскай магістралі.

 

Яўген Фёдараў: Так, пасля кожнага нашага канцэрта ва Ўладзівастоку, на працягу
апошніх апошніх 15 гадоў, кожны раз хацеў вярнуцца адтуль на цягніку. І так
ні разу ногі не дайшлі. І гэтым разам я вырашыў, што гэта зрабіць трэба абавязкова.
Таму што гэта, па-першае, цікава. Па-другое, мне неабходна, таму што мне трэба адзінота
ў нейкім рухомым кабінеце, якім з'яўляецца купэ цягніка дальняга кіравання. Хачу
вось за тыдзень праехаць усю Расію-Матухну, пачынаючы ад Прымор'я, і заканчаючы
горадам Масква.

Самыя
прыгожыя рыфмы і прыгожыя мелодыі я напісаў, калі мыў посуд на кухні

Еўрарадыё: Гэта вандроўка дзеля вандроўкі, ці
дзеля творчасці, каб сабраць новую інфармацыю, натхніцца?

 

Яўген Фёдараў: Я не
падзяляю гэтыя моманты — падарожніцкі,
творчы. Больш таго, скажу, што самыя прыгожыя рыфмы і прыгожыя мелодыі я напісаў,
калі мыў посуд на кухні.

Творчасць
— гэта не значыць, што ты адасобіўся ў сябе ў кабінеце, надзеў лаўровы вянок, узяў
гусінае пяро, злавіў музу за хвост — і давай тварыць. Такога не бывае. Паэт сказаў:
“Калі б вы ведалі, з якога смецця. Растуць вершы, не ведаючы сораму”. Цікавыя думкі
звычайна прыходзяць у самых нечаканых месцах і самых нечаканых сітуацыях. А ўжо
ад вандроўкі такога роду я сапраўды схільны чакаць нейкіх магутных уражанняў з магутным
выйсцем.

Я не меншыя тэрміны пражываў у Гімалайскіх
краінах, і ніхто гэта асабліва не заўважаў

Еўрарадыё: Вы паўгода пражылі ў Тбілісі. Як гэта
на вас паўплывала?

 

Яўген
Фёдараў:
Гэты куток нашай планеты мяне вельмі вабіў яшчэ
з дзяцінства. Грузінская культура, якая вельмі трывала ўвайшла ў нашу, рускую, ды
і любую іншую культуру, якая мае дачыненне да постсавецкай прасторы. Цяжка пераацаніць гэты ўплыў, таму што і кіно,
і музыка, і тэатр, і любыя мастацтвы, у тым ліку, і выяўленчае мастацтва, якое зусім
дзіўным чынам прадстаўлена грузінскім народам — усё гэта паўплывала, і, вядома,
хацелася бачыць гэта бліжэй, выкупацца ў гэтым, пагрузіцца ў гэта, што я і зрабіў
з вялікім поспехам.

У мяне
з'явілася там велізарная колькасць сяброў. Плюс да ўсяго, я паспрабаваў масу смачных
рэчаў, пачуў велізарную колькасць смачнай прыгожай музыкі. Уласна, што тычыцца музыкі
— гэта не было неспадзеўкай, усім вядома, якая музыка пышная ў Грузіі, вакальная,
напрыклад.

Плюс
— пагружэнне ў гэту цёплую, сяброўскую атмасферу, людзі адкрытыя — увогуле, наша
такая вось усходнееўрапейская Італія, напэўна. Мне вельмі многае даюць гэтыя зносіны,
я збіраюся там шмат часу праводзіць.

Наогул,
у любой культуры штосьці прыцягвае. Але вось цяпер я спыніўся на Грузіі. І на гэтым
не скончыцца. Проста цяпер так, і на фоне палітычных падзеяў у Расіі гэта было пададзена
як нейкі такі палітычны рух, ці ледзь не эміграцыя. Хоць я не меншыя тэрміны пражываў
у Гімалайскіх краінах, і ніхто гэта асабліва не заўважаў.

Я лічу
за лепшае не марнаваць свой час, тым больш такі працяглы, на чалавека, які мне нецікавы

Еўрарадыё: Дарэчы, пра палітычныя падзеі. У нас нядаўна
прайшла пяцігадзінная прэс-канферэнцыя
прэзідэнта, падчас якой “Беларусь замерла” — увага людзей была прыкавана да тэлевізара.
У рэдакцыі нашай нават спрэчка выйшла. Адзін журналіст сказаў: “Перастаньце гэту
лухту глядзець, ванітуе!”, а другі адказаў, што: “Гэта трэба глядзець, каб ведаць
пазіцыю ўлады, і пісаць пра гэта, аўдыторыя ж толькі гэтага і чакае!”. І такія спрэчкі
сталыя сярод людзей — цікавіцца ці абстрагавацца. Вы як лічыце за епшае
паступаць у такіх сітуацыях?

 

Яўген Фёдараў: Я ведаю
масу цалкам разумных людзей, якія не могуць адарвацца, калі бачаць на экране якую-небудзь
перадачу тыпу “Дом-2”. Вось гэта шлак, які па тэлевізары — вось чым горш, тым больш
зацягвае які глядзіць. Я не ведаю, я ўжо шмат гадоў як выключыў са свайго жыцця
тэлевізійны прымач, таму мне цяжка ацаніць усё, што там адбываецца. Але я лічу
за лепшае не марнаваць свой час, тым больш, такі працяглы, на чалавека, які мне
не цікавы.

Мы самі
жывём у няпростай краіне, з вельмі няпростым палітычным строем. Млоснасць гэта
— гэта звычайная, рэфлексная, тое,
што вы цяпер апісалі. Але не ведаю. Калі вы спытаеце мяне пра нашых дэбілаў, якія
сядзяць там у нас наверсе — я скажу зусім спакойна. Пра вашага я не ведаю нічога.

Іх
трэба высмейваць усіх. Смех — гэта самае важнае для іх

Еўрарадыё: Так распавядзіце пра вашых... Нам цікава,
што робіце вы.

 

Яўген Фёдараў: Я гляджу
на прэзідэнта Пуціна — прашу прабачэння, я вельмі рэдка прамаўляю гэта прозвішча,
каб не паганіць прастору вакол сябе — і ён ужо дачакаўся, што людзі над ім пачалі
смяяцца ў адкрытую ўсё больш і больш.

Мне
здаецца, іх трэба высмейваць усіх. Смех — гэта самае важнае для іх. Усяго астатняга
яны не баяцца — ні пагроз, ні крытыкі, таму што яны яе не бачаць, яны заўсёды ашукаюць,
таму што яны ўсё клафеліншчыкі,
яны падсыплюць атруты, яны падпояць, падкладуць прастытутку, падкінуць наркотыкі
— усё, што заўгодна яны могуць зрабіць — гэта ўсім вядома. А са смехам яны нічога
не могуць зрабіць. Трэба над імі ўсімі ржаць. Вось і ўсё.

Еўрарадыё: Цікава, чаму вы не спяваеце сваё выразнае,
рэзкае, катэгарычнае меркаванне? У песнях жа ў вас — зусім пра іншае.

 

Яўген Фёдараў: Ведаеце,
у песнях у нас ёсць абсалютна вызначаная эстэтычная і чалавечая пазіцыя, якая проста
супярэчыць той генеральнай этычнай і эстэтычнай лініі, якая цяпер адбываецца ў нас
у Расіі. Мы на іншым узроўні знаходзімся трошачкі, і пяём не пра пэўную палітычную сітуацыю, а пра тое, што сілкуе ўсё
гэта.

Проста
мы канцэртны гурт, і паміж песень я гэтулькі раз са сцэны ўсякіх рэчаў казаў...

Але
я не чуў ужо вельмі даўно выразнай, таленавітай, палітычнай песні, на жаль. Вельмі
рэдка каму ўдаецца напісаць таленавітую палітычную
песню, каб яна была не проста агітацыйным матэрыялам, а яшчэ і песняй. Іх практычна
няма.

Па гэтых інтэрв'ю відаць, наколькі людзі
знаходзяцца ў дэпрэсіі па той бок Скайпа

Еўрарадыё: Дарэчы, а вы не баіцеся, што пасля нашага
інтэрв'ю, усяго вамі сказанага, ваш канцэрт у Беларусі не адбудзецца па якіх-небудзь
прычынах?

 

Яўген Фёдараў: Не
баюся, тым больш што я практычна нічога такога не сказаў. Я казаў рэчы больш жорсткія, злыя, больш моцныя ў тысячы разоў і са сцэнічнай пляцоўкі шматкроць, так
што, чо.

Еўрарадыё: Дзякуй, што не баіцеся.

 

Яўген Фёдараў: Гэтыя
інтэрв'ю беларускія, гэта ўжо трэцяе за сёння, і па гэтых інтэрв'ю відаць, наколькі
людзі знаходзяцца ў дэпрэсіі па той бок Скайпа.
На жаль. Мабыць, сапраўды ўсё так дрэнна, што трэба на барыкады выходзіць нейкія...
Вядома так, кашмар... Жах! Але нічога, мы прыедзем, павесялім вас трошкі. Хоць у
нас не вельмі вясёлая музыка.

Нават
менеджары сярэдняга звяна могуць знайсці што-небудзь у нашай музыцы

Еўрарадыё: Каго вы сапраўды чакаеце на сваім канцэрце
26 студзеня ў клубе Re:Public у Мінску?

 

Яўген
Фёдараў:
Чакаю ўсіх
— студэнтаў, маладых навукоўцаў, нават менеджары сярэдняга звяна могуць знайсці
што-небудзь у нашай музыцы, прыхільнікаў гурта Tequilajazzz і тых, хто засмуціўся,
калі даведаўся, што гурт распаўся. Тых, хто верыць, што мы займаемся сваёй справай
годнай. Увогуле, усіх-усіх-усіх. Маці-адзіночак шчаслівых, маці з мужамі, мужоў-адзіночак,
шчаслівых мужоў з жонкамі, дзяцей... Наша музыка не ведае ні гендарных, ні ўзроставых,
ні іншых нейкіх абмежаванняў.

Фота: Алена Мартынюк, zorgemusic.com