Ці сталі метро ахоўваць лепш? (фота)

Каб вызначыць, у якой
ступені ахова метро сочыць за ўваходнымі турнікетамі, мы наведаліся на ўсе
дзейныя станцыі Мінскага метрапалітэна (яшчэ ў канцы ліпеня 2012-га года). А ў
лютым гэтага года пабылі на трох новых станцыях падземкі ― “Грушаўцы”, “Міхалове”
і “Пятроўшчыне”(дадаткова праехаліся па некаторых кропках, дзе бывалі раней).

Здымалі на пляцоўках,
дзе ўсталяваны турнікеты. Станцыі наведвалі ў розныя гадзіны сутак.

Такім чынам, дзякуючы
ўласнаму даследаванню атрымалася падлічыць ступень аховы метрапалітэна людзьмі
ў пагонах.

ВЫНІК ДАСЛЕДАВАННЯ (для дэтальнага азнаямлення перайдзіце па спасылцы)

На дадзены момант у
мінскім метро функцыянуе 28 станцый.

Ахова, якая сачыла за
турнікетамі ці кантралявала сітуацыю на платформе, фізічна прысутнічала на
дзесяці станцыях
.

На 18 ― за турнікетамі
сачылі толькі жанчыны-кантралёры
, чыя задача ― не прапускаць у метрапалітэн “зайцоў”.

Згодна з нашым
даследаваннем, толькі 36% ад усіх станцый пільна ахоўваліся людзьмі ў пагонах.

Увага! Кожны
аргумент гэтага даследавання можа быць пацверджаны адпаведным відэазапісам.


Міністр унутраных спраў: “Спалучэнне фізічнай прысутнасці
і новых тэхнічных сродкаў дазваляюць забяспечваць ахову метро”


Пасля тэракту 11
красавіка 2011 года здавалася, што людзі ў пагонах будуць дзяжурыць на
пляцоўках ля ўваходных турнікетаў, як ля каралеўскага трона. Спачатку так і
было. Любыя буйнагабарытныя рэчы паўсюль правяралі металашукальнікамі.

Але потым сачыць за
турнікетамі сталі менш пільна. Аб гэтай сітуацыі
неаднаразова сігналізавалі журналісты. Улетку 2012 года карэспандэнты Еўрарадыё
амаль бесперашкодна прайшліся па метро
з вялікай сумкай шляхам асуджанага за
тэракт Дзмітрыя Канавалава.

Увосень пра
недастатковую ахову метро расказалі
ў межах праграмы “Адкрыты фармат” па
тэлеканале АНТ
.

Аддзел міліцыі па ахове
Мінскага метрапалітэна не тлумачыў Еўрарадыё, за кошт чаго ажыццяўляецца
бяспека падземкі.

“Паведамляю, што звесткі
аб штатнай колькасці УУС па ахове Мінскага метрапалітэна, аб парадку нясення
службы, а таксама аб службовых абавязках супрацоўнікаў з’яўляюцца інфармацыяй,
прызначанай для службовага карыстання, і разгалошванню не падлягае”
, ― так нам
адказалі ў паперы за подпісам начальніка УУС па ахове Мінскага метрапалітэна
І.С. Карповіча
.

Начальнік сталічнай
падземкі Расціслаў Юрэня падчас прэс-канферэнцыі ў жніўні 2012-га паведаміў пра
стварэнне цывільнай службы аховы:

“На жаль, сёння рук і
вачэй нам пакуль не хапае. На першым этапе мы мяркуем прыцягнуць 166
інспектараў службы аховы. Як мы плануем, будзе здзяйсняцца патруляванне
вестыбюляў, пераходаў, платформаў…”


У параўнанні з летам
2012-га ахова метро, трэба адзначыць, палепшылася. Цывільныя інспектары аховы
метрапалітэна, пра якіх казаў Расціслаў Юрэня, сапраўды дзяжураць на многіх
станцыях (у асноўным на платформах), з металашукальнікамі. Але на вока далёка
не кожная станцыя знаходзіцца пад замком ад патэнцыйнага тэрарыста.

“Можа быць, за
турнікетамі супрацоўнікі міліцыі назіраюць праз якія-небудзь схаваныя камеры,
ужываюць новыя тэхналогіі?”
― цікавімся ў міністра ўнутраных спраў Ігара
Шуневіча падчас яго удзелу ў "гарачай лініі".

Ігар Шуневіч: “Недахопу
супрацоўнікаў у нас няма, гэта я афіцыйна заяўляю. Тое, што супрацоўнік не
заўжды знаходзіцца на вачах у грамадзян і выкарыстоўвае тэхнічныя сродкі для
здзяйснення адпаведнага кантролю, спыняючы толькі падазроных асоб, я думаю,
гэта някепска. Мяркую, што спалучэнне фізічнай прысутнасці і новых тэхнічных
магчымасцяў ― яно дазваляе забяспечваць ахову. У нас усё выкарыстоўваецца ў
комплексе”.


Усё адно не правяраюць
усе сумкі
. Як выявіць падазроную асобу, калі супрацоўнік міліцыі назірае з
дыстанцыі?”

Ігар Шуневіч: “Тут грае
ролю суб’ектыўны фактар, але ёсць пэўныя нормы, згодна з якімі супрацоўнік
абавязаны рэагаваць. У тым ліку на буйнагабарытныя рэчы. Я думаю, што ўзровень
бяспекі, які сёння забяспечваецца ў метро, ён цалкам адэкватны”.


Раней кіраўнік
метрапалітэна Расціслаў Юрэня паведамляў пра планы на будучыню: усталяваць у
метро лакалізатары выбухаў, відэакамеры ў вагонах, спецыяльныя зоны дагляду
пасажыраў. Простыя прылады экстранай сувязі, якія таксама абяцалі ўсталяваць,
ужо з’явіліся на многіх станцыях.